istanbul

İlk başlarda sevememiştim buraları … Nedenini bilmeden..

Belki ilk defa dogduğum ve büyüdüğüm şehirlerden başka bir şehirde yaşamak zorunda olmamdan kaynaklanıyordu.

Geldiğimin ilk  gecesi  dönüş planları yapmaya başlamıştım bile yarı uyanık yarı uyur halimle.

Biliyordum zamanla sevecektim bu mevlana sehrini .

Zamanla…

Yürüyordum hergun aynı sarı yollarda yuruyordum .beynımde bi ton soru işaretıyle ..Ne yapacağım? Nasıl yapacağım? diye boğuşa boğuşa…

Biraz soluklanmak istedım ağzımdan ‘Keske bi boğaz havası olsada içime çeksem ‘ cıkıverdı..

ama heyhat burda boğaz ne  kelime göl bıle uzaktı…

O  an duraksadım..

ben İSTANBUL’u hiç sevmezdimki.

İstanbul..

Büyüdüğüm ve yaşadığım  koca şehir

İstanbul tuaflıklar sehri .

Orda gökyüzüne bakınca dedeçam’dakı gibi büyük büyük yıldızlar göremezsiniz belki büyük binaların ışıltısından sönük kaldıklarından belkı de çoktan o şehrı terk ettıklerinden olsa gerek.

İstanbul.. Şimdi  orda olsaydım, semtin en kalabalık caddesinde varlığımdan ve varlıklarından habersiz insanlar içinde kaybolcaktım.

Günlerden pazarsa bi sahil kenarında oturup bitmeyecekmiş gibi izlerdim o muhtesem iki kıtayı birbirine bağlayan denizi.

Belki pier loti’de Halice karsı çayımı yudumladıktan sonra Eyüp’e inip ellerimi açıyordum. Yalvararak..

Sultan  Ahmet’ten  hipodroma kadar yürüyüp Ayasofya’da gezinen turistlere şaşkın şaşkın bakan insanlardan olabilirdim.

Medusanı hatrına güzelim su damlaları arasında kafamı bıraz olsun dinlerdim belkı yerebatan sarnıcında.

Bıraz ileride deniz analarının arasından çıkıp gelen balıkların çırpınışlarıyla sevinen balıkçıların  sevinçlerıne ortak olurdum.

Tam o sırada karsıma dikiliverirdi aşkını yapıldıgı ilk  günden beri bağıran kız kulesine aşık Galata . Benim gibi oda şikayetçidir bu hızla büyüyen şehirden etrafına dikilen binalar sayesin de artık  o  kadarda rahat göremez sevdiğini.

Belki Ortaköy’de kumpir eşliğinde köprünün ayaklarını sayıyor olabilirdim.

Yada  martılar eşliğinde karşıya gecıp biraz olsun yeşilik görüp tabiri caizse ciğerlerimi bayram ettirebilirim.

Üsküdar’ın arvanut kaldırımlarında yürüyüp kendümü masal kahramanı hissetirirdi sağımdaki Çamlıca solumdaki deniz.

Denizin tam ortasında İstanbul’un efsanevi kızı …gördüğü herkezi kendine aşık ettiren adına binlerce hikaye yazdıran Kız Kulesi.  Her gelişte ayrı bir hikayesini duyarsınız bazen senfoni eşliğinde o anlatır siz dinlersiniz bazende siz anlatırsınz  o guzelliğe.. Yada sizin ortak bi hikayeniz olur ..

Yada Haydarpaşa’nın merduvenlerunde oturup hüzünlü vedaların ardından ağlıyor olabilirdim ..Hep hayal etmistim merdivenlerinden asağı doğru karsımda deniz ,denizin arkasında  o koca şehre ‘SENİ SEVMİYORUM İSTANBUL’ diye bağırmayı….

İstanbul

Görenleri kendune aşık ettiren güzellik . Görmeyenlerin de hayallerini süsleyen şehir..

Adına binlerce siir yazılmıs şehir .. Kimi  onu gözleri kapalı dinledi. Kimi ‘Yedi renk, yedi sesten sayısız belirsizler’ diye tanımladı.

Kimi ona aşkını şarkılarıyla anlattı..Kimi onun içindeki sevdiğine yazdı şarkılarını.

Hepside ağlatmayı tercıh etti ….Çünkü hüzün bi şehre en çok bu kadar yakısıyordu..

İstanbul.

Yedi tepe  Yedisinde de ayrı  hikayeler. Taşı toprağı altın olmayabilir ama her taşının altında ayrı öyküler  yatar.

İstanbul renkler içinde bi renk farklı sehirlere mensup insanları içinde barındıran en kapsamlı şehir. Işıl ışıl gülümseyen bi dıyar..

İçindeyken sevmezsiniz benim gibi hatta nefret edersiniz  kalabalıgından,  gurultusunden, trafiğınden…  Çoğu   zaman basınızı dinlemek ıcın karış karış yer ararsınız bazen bi yeşillik görünce çocuklar gibi şen olursunuz..

Ama bi uzaklaşmayı verin nasıl burnunuzda tuter.  Ozaman anlarsınız siz ne kadar aksini siylesenizde  siz ona aitsinz o size ait olmasada…