İster 1 milyar ol, sıfıra çarparsan sıfırlanırsın!

Son 6 yılda almış olduğum kararların hepsi yanlış çıktı. Hiçbiri de beni mutlu etmedi. En kötüsü de bu kararları hayatımı kurarken almış olmamdır. Tamam hayatta hata yapılır ama bu yıllarda yapılmaması gerekirdi, daha dikkatli olmam gerekirdi. Bir de o kararları alırken ne kadar inat ettim bilemezsiniz. Daha da kötüsü bu kararları özgür irademle aldım, kimse karışmadı, kimse zorlamadı, kimse müdahale etmedi, benim için doğru olanı yaptığıma inandım. Keşke müdahale etselerdi. En azından suçlayacak birilerini bulur vicdanımı biraz olsun rahatlatırdım. Tüm hataların sonuçlarını tek başına taşımak ve başkalarını da suçlayamamak ne kadar iç acıtır bilemezsiniz. Hayatımıza dair almış olduğumuz kararların doğru mu yanlış mı olduğunu niye 5-10 yıl sonra anlarız?Çok riskli bir iş…

Şimdi bana ne kadar zor gelse de tam tersi kararlar almak istiyorum, doğru değil yanlış olanı yapmak istiyorum. Doğrularım beni mutlu etmediğine göre belki en iyisi bu olsa gerek. Demek bu süreçte kendimi ne kadar az tanımış ne kadar çok hata yapmışım. İnsanın akıllı geçinirken kendisi için iyi olanı bilememesi ne kadar da ironik… Evet bu sefer yanlış olanı yapacam.

Bazen kendimi “şimdiki aklım o yaşlarda olacaktı” diyenlerin isteklerinin somutlaştığı biri olarak görüyorum. Demek ki her yaşta, daha büyükmüş gibi davranılmamalıymış.

Hayatıma yeni bir şeyler koyamamaktan olsa gerek hep eskileri sevdim. Batı klasikleri, klasik müzikler, ölmüş yazarlar, ölmüş şarkıcılar, ölmüş düşünceler, ölmüş liderler…. Belki de bir çeşit nekrofili

Memuriyetten hep nefret ettim. Ne zaman maaş alacağımı bilmek, ne zaman tatil yapacağımı bilmek, ne zaman emekliye ayrılacağımı bilmek, ne kadar iş yapıp ne kadar saat çalışacağımı bilmek başkalarını hayatın belirsizliklerinden kurtarıp güven verirken beni hep korkutmuştur. Sonunu bildiğim ama yürümek istemediğim bir yolda yürümek bana hiç güven vermedi. Sonuçta sıradan bir insanım, 60 yaşıma geldiğimde ben de çevremdeki insanların olduğu noktada olacağım. Pazartesi sendromu dedikleri bu galiba. Yeni bir gün olmasına rağmen başlarken sonu gelmiş bir gün, bir hafta, bir ay, bir yıl, bir ömür…

Gerçekten de ne kadar çok hata yapmışım; hayatı olduğundan büyük görmemeli, önüme sunduklarını almalı zorlamamalıydım. Kendim istediğim gibi olsam da başkaları istediğim gibi olamıyor.

19 yaşımda sorduğum soruların cevabını bulmak, üniversitedeyken istediğim cevapları duymak, şimdi ise soru sormak istemiyorum. Sıkıldım sorulardan…

Bir de “boşver kardeşim bunları” diyenler var. Onlar doğar, büyür, ürer ve ölürler…

Kime akıl danışsam herkes hayatın neresinden tuttuysa onu öğütlüyor. Zengin olan önemli olanın para olduğunu, fakir olan da önemli olanın para olduğunu, iyi bir evlilik yapan hayatta en önemli şeyin iyi bir eşin olduğunu söylüyor, dindar Allah’a kulluk etmemi, komünistler özgür ve eşit bir yaşamı, arkadaşından kazık yiyen önemli olanın dostluk olduğunu, milliyetçiler vatansevgisi olduğunu öğütlüyor. Yani kim ne yaşamışsa ya da hayat ona ne yaşatmışsa onu yaşamamı söylüyor…

Ben de bunu yaşıyorum işte! Önemli olanın ne olduğunu bilmeden sadece arıyorum. Büyük ihtimalle 65 yaşıma geldiğimde aradığımı da bulamayacağım. Geriye oyun hamuru gibi oynanmış bir hayat bırakarak “Hayat ne kadar aptalca” deyip gülümseyerek ölecem…

Bir gün gelecek öyle radikal bir karar alacam ki