MANARGA

Selam Sana…

Kocareis — Fri, 20 Nov 2009 08:25:53 +0000

Daha dün gibiydi geçen çocukluğum. Tahta arabalarımız, misket niyetine kullandığımız cevizlerimiz, boynuna ip bağladığımız küçük gıdilerimiz (köpek yavrusu), annelerin iki ağaç dalından çatıp yaptığı bez bebekler ve hiçbir zaman unutamadığım tahta abaram……..

Zamane çocuklarının önüne ne kadar oyuncak yığsanda, oynamıyorlar yahu….. Bir bıkkınlık var çocukların yüzünde. Sanki benimi kandırıyorsun ? der gibi bakıyorlar insanın suratına. Çok ilginçtir! o kadar oyuncakla oynamayan çocuk bir kibrit kutusu ile saatlerce oynayabiliyor. Belkide biz ne istediklerini bilemiyoruz. Yaratıcılıklarını körlüyoruz önlerine envai çeşit oyuncak koyarak.

Kıymet verilen değer ile biçilir. Belki çocuklarımız emek sarf edilen oyuncakları daha çok seviyorlar. Benim algım bu yönde oldu. Annemin iki ağacı çatarak yaptığı ve kız kardeşlerimin yardım ettiği bez bebekler hiçbir zaman ellerinden eksik olmadı. Annemin anlattığı “Bey oğlunun atları” masalı şu yaşıma geldim hala kulağımda. Belki ilginin bir neticesi. Şimdilerde olduğu gibi çocukları kreşe preslenmeye göndermediklerinden olsa gerek. Kıymet gösterilen ilgi, ayrılan zaman ve verilen sevgi ile alakalı……………….

Hayatta (Evin avlusu) deli gibi koşturduğumuz vakitte. Dedem elinde iki tane ağaçtan kesilmiş teker ile çıktı geldi birgün. Sığırcık havruları gibi bütün kardeşler dedemin etrafına toplandık. Hani bu ne dercesine.

Dedem tekerleklere kalınca bir dal geçirdikten sonra, üstüne oturacak yer ve çekilmesi içinde uzunca bir tahta koydu. Bütün yaz kah üzerine oturduk çekilmeyi bekledik. Kah küçük sıpalar gibi çektik durduk o arabayı peşimiz sıra. Yeri geldi tavukları bindirip çektik arabaya, yeri geldi padişah gibi kuruldu bizim küçük gıdi. Nerde ise bütün bir yazımız iki tekerlekli ağaç arabamızla uğraşmakla geçti. Yeri geldi tekeri çıktı, yeri geldi tahtalarını kırdık. Dedem sabırla tamir edip geri verdi. Tabi aradada arabaya doluşur dedeme çektirirdik arabayı………..

Biz haylazlıkta, ebebeynlerimizde sabırla yarıştı.

İneğin sırtına bindik, şimdiki çocuklara inat. Küçük gıdi ile yufka ekmeğimizi paylaştık. Kah o ısırırdı, kah ben………….

Alıp götürdü zaman elimizden çocukluğumuzu. Şimdi baba olduk çocukluğumuzu anımsarken. Bir inek gördümü tir tir titreyen çocukların, köpek gördümü kaçacak yer arayan çocukların, tahta arabaları olmayan çocukların, dedelerini hiç görmeyen çocukların ve çocukluklarını hiç yaşayamayan çocukların.

Çocukluklarını ellerinden alıp, yarış atlarına döndürdüğümüz çocuklar,

Selam olsun size,

ve Dedem sanada selam olsun…………………

Kurşunkalem

kursunkalem — Sat, 14 Nov 2009 11:29:43 +0000

Bazan hayat turkuaz tuvallerde uçurulan bir bahar ve gökyüzü mavisine dönüştürülen bir buluttur. Anımsamak ise geçmişi Manarga’dan geriye kalan çamurlu dar sokaklar ve yağmur sesleri düdenden akıp gelen çayırlara doğru sonra gün açar saçaklarda serçeler çılgınca kanat çırpar, çocukların gözbebekleri gülümser rüzgarın getirdiği toros kokusu, kulaklarda duyulan ince saz ninnisi, sanırım bizlerinde ardında kalan tebessüm esintisi…

Kurduğumuz hayaller

Elmasiye — Wed, 04 Nov 2009 12:54:11 +0000

Küçükken küçücükken kurduğumuz hayallerimiz vardi hepimizin ne kadarı gerçek oldu ne kadarı kayboldu gitti büyümeye çalışırken. Büyüdüm hala hayallerim var küçükken bisiklet hayali kurardım şimdi çocuklarımla tatil hayali kuruyom. Ne kadar büyürsek büyüyelim hayallerimiz bitmiyor. Değişiyor ama bitmiyor. Ben bu hayal kurma olayını seviyorum bedavaya galiba ondan:))))

Birde şu var, hayal kurunca gerçekleşmese bile insan rahatliyor………………..
Hayal kurmaktan vazgeçmeyin……..

İçinde kaybolmaktan korktuğum bahçelerin yerinde….

Bensu Gül — Wed, 28 Oct 2009 11:03:58 +0000

Dedeçam yeşilini renk renk villa tipi evlere bırakınca, terk edilmiş bir şehire bentzemenin yolunda hızla ilerliyor.

Her yıl bir kaç bahçe daha yok oluyor ve yerlerine yeni yeni evler yapılıyor.

…Onca konut onca ev, peki ya sahipleri nerede?

Verilen onca emek ve zahmetin karşılığı her yaz gelip bir ay orda kalmak mı?

Aklımın erdiği kadar kendimce bir analiz yapıyorum ve susadan başlayıp evleri ve kişileri saymaya başlıyorum. Sonra anlıyorum ki…. evlerin çoğu yazlık olarak kullanılıyor. Beton villa tipi evler çoğaldıkça içinde kaybolmaktan kortktuğum bahçeleri arıyor gözlerim.

Yorulunca gölgesinde bir soluk almak için oturduğumuz ağaç gölgelerini özlüyorum belki.

İçimde çoğalan evlerin aramıza koyduğu mesafelere isyan ediyorum.

Yeşile boğulmuş çocukluğum, betona esirmi düştü acaba?

istanbul

Etka — Sat, 24 Oct 2009 15:48:12 +0000

İlk başlarda sevememiştim buraları … Nedenini bilmeden..

Belki ilk defa dogduğum ve büyüdüğüm şehirlerden başka bir şehirde yaşamak zorunda olmamdan kaynaklanıyordu.

Geldiğimin ilk gecesi dönüş planları yapmaya başlamıştım bile yarı uyanık yarı uyur halimle.

Biliyordum zamanla sevecektim bu mevlana sehrini .

Zamanla…

Yürüyordum hergun aynı sarı yollarda yuruyordum .beynımde bi ton soru işaretıyle ..Ne yapacağım? Nasıl yapacağım? diye boğuşa boğuşa…

Biraz soluklanmak istedım ağzımdan ‘Keske bi boğaz havası olsada içime çeksem ‘ cıkıverdı..

ama heyhat burda boğaz ne kelime göl bıle uzaktı…

O an duraksadım..

ben İSTANBUL’u hiç sevmezdimki.

İstanbul..

Büyüdüğüm ve yaşadığım koca şehir

İstanbul tuaflıklar sehri .

Orda gökyüzüne bakınca dedeçam’dakı gibi büyük büyük yıldızlar göremezsiniz belki büyük binaların ışıltısından sönük kaldıklarından belkı de çoktan o şehrı terk ettıklerinden olsa gerek.

İstanbul.. Şimdi orda olsaydım, semtin en kalabalık caddesinde varlığımdan ve varlıklarından habersiz insanlar içinde kaybolcaktım.

Günlerden pazarsa bi sahil kenarında oturup bitmeyecekmiş gibi izlerdim o muhtesem iki kıtayı birbirine bağlayan denizi.

Belki pier loti’de Halice karsı çayımı yudumladıktan sonra Eyüp’e inip ellerimi açıyordum. Yalvararak..

Sultan Ahmet’ten hipodroma kadar yürüyüp Ayasofya’da gezinen turistlere şaşkın şaşkın bakan insanlardan olabilirdim.

Medusanı hatrına güzelim su damlaları arasında kafamı bıraz olsun dinlerdim belkı yerebatan sarnıcında.

Bıraz ileride deniz analarının arasından çıkıp gelen balıkların çırpınışlarıyla sevinen balıkçıların sevinçlerıne ortak olurdum.

Tam o sırada karsıma dikiliverirdi aşkını yapıldıgı ilk günden beri bağıran kız kulesine aşık Galata . Benim gibi oda şikayetçidir bu hızla büyüyen şehirden etrafına dikilen binalar sayesin de artık o kadarda rahat göremez sevdiğini.

Belki Ortaköy’de kumpir eşliğinde köprünün ayaklarını sayıyor olabilirdim.

Yada martılar eşliğinde karşıya gecıp biraz olsun yeşilik görüp tabiri caizse ciğerlerimi bayram ettirebilirim.

Üsküdar’ın arvanut kaldırımlarında yürüyüp kendümü masal kahramanı hissetirirdi sağımdaki Çamlıca solumdaki deniz.

Denizin tam ortasında İstanbul’un efsanevi kızı …gördüğü herkezi kendine aşık ettiren adına binlerce hikaye yazdıran Kız Kulesi. Her gelişte ayrı bir hikayesini duyarsınız bazen senfoni eşliğinde o anlatır siz dinlersiniz bazende siz anlatırsınz o guzelliğe.. Yada sizin ortak bi hikayeniz olur ..

Yada Haydarpaşa’nın merduvenlerunde oturup hüzünlü vedaların ardından ağlıyor olabilirdim ..Hep hayal etmistim merdivenlerinden asağı doğru karsımda deniz ,denizin arkasında o koca şehre ‘SENİ SEVMİYORUM İSTANBUL’ diye bağırmayı….

İstanbul

Görenleri kendune aşık ettiren güzellik . Görmeyenlerin de hayallerini süsleyen şehir..

Adına binlerce siir yazılmıs şehir .. Kimi onu gözleri kapalı dinledi. Kimi ‘Yedi renk, yedi sesten sayısız belirsizler’ diye tanımladı.

Kimi ona aşkını şarkılarıyla anlattı..Kimi onun içindeki sevdiğine yazdı şarkılarını.

Hepside ağlatmayı tercıh etti ….Çünkü hüzün bi şehre en çok bu kadar yakısıyordu..

İstanbul.

Yedi tepe Yedisinde de ayrı hikayeler. Taşı toprağı altın olmayabilir ama her taşının altında ayrı öyküler yatar.

İstanbul renkler içinde bi renk farklı sehirlere mensup insanları içinde barındıran en kapsamlı şehir. Işıl ışıl gülümseyen bi dıyar..

İçindeyken sevmezsiniz benim gibi hatta nefret edersiniz kalabalıgından, gurultusunden, trafiğınden… Çoğu zaman basınızı dinlemek ıcın karış karış yer ararsınız bazen bi yeşillik görünce çocuklar gibi şen olursunuz..

Ama bi uzaklaşmayı verin nasıl burnunuzda tuter. Ozaman anlarsınız siz ne kadar aksini siylesenizde siz ona aitsinz o size ait olmasada…

Manarga’ya Manifesto

Faik Duru — Wed, 21 Oct 2009 07:57:34 +0000

Bir bütünlük arz etmek için yıllardır çaba sarf etmekteyiz. Köyümzde yaşayan veya köyümüzden ayrılmış fertlerin birlikte olabileceği bir ortam yaratmaktı amacımız. Yıllar boyu bunu amaçlayarak hareket ettik. Bir bütünlük oluşturmak ve Manarga ahalisinin dertleri, düşünceleri, fikirlerini bir araya getirip güzel bir oluşuma gitmeyi amaçladık.

Neden bir bütünlük arz edemiyoruz?

Çevre köy ve kasabaların oluşturduğu sıkı bağlar beni her zaman üzdü Manarga adına. Neden biz bu bağı kuramıyoruz?

Acaba birbirimizden mi nefret ediyoruz?

Yada aynı toprağın insanları birbirimizimi çekemiyoruz?

Çoğumuzun akraba olduğu bir köyde neden birbirimizden uzak duruyoruz?

Yakınlaşmalarımız bile neden çıkar için?

Hep sorguluyorum. Niye? bir araya gelemiyoruz. Neden? iki kelam edemiyoruz. Neden? iki satır yazı yazıp derdimizi anlatamıyoruz. Bizi ortak paydadan uzaklaştıran nedir?

Topraklarımıza karşı duyduğumuz özlemi neden birbirizime karşı duyamıyoruz. Halbuki çoğumuz akrabayız.

Bütünlüğü sağlayamadığımız müddetçe bir gövdenin parçalanmış haline benzeyeceğiz. Zaten görünende o………..

Korkuyorum bir nesil sonra özbenliğimizi unutacağız.

Tanımayacağız birbirimizi……………..

Kaybolacak akıllarımızda Manarga. Anlatamayacağız çocuğumuza haşr olduğumuz yerleri. Gösteremeyeceğiz belkide hısım ve akrabalarımızı. Parmaklarımız gösterecek yer bulamayacak.

Yüz yıl önce darmadağın olmuş topluluklara benzeyeceğiz, akrabalarımızı bulmak için.

Torosların eteğinde doğan bizler, şehirlerin sokaklarında kaybolacağız. Ve birbirimizden ilelebet haberimiz olmayacak.

Gelin bu soğukluğu kaldıralım. Kendimizden başlayalım ilk önce.

Manarga’nın birer ferdi olarak aramızdaki bağları sıkı sıkıya koruyalım. Görüşelim, konuşalım, yazalım, çizelim, üretelim…………………..

Fesadlığın, kinin, garezin olmadığı bir Manarga oluşturalım. Her ne kadar Manarga’nın dışında veya içinde yaşıyor olsakta.

Yeni nesillerle buluşturalım görmedikleri Manarga ile, sevgi ile, akrabalık ile…..

Büyük şehirlerin girift sokaklarını Manarga’ya değişmeyelim.

Gelin dostlar tanış olalım, iri olalım, diri olalım, bir olalım…….

Hayırlı bayramlar

Faik Duru — Sat, 19 Sep 2009 09:05:19 +0000

Ramazan bayramınızı kutlar, hayırlara vesile olmasını diler, gönlünüze göre hoş ve huzurlu bayramlar geçirmenizi dileriz.

MANARGA SİTE YÖNETİMİ.

Manarga blog ödülleri

Faik Duru — Thu, 27 Aug 2009 12:00:35 +0000

27.08.2008 den bu yana yayın hayatını sürdüren sitemiz bir yaşına bastı. Çabalarımız yazarlarımızın alın terleri, gönül pareleri ile doldu sitemiz. Hepsinin eline ve kalemine sağlık.

Blog sitemizin kalemşörlerine ödülle karşılık verelim dedik.

BEZGİN BEKİR ÖDÜLÜ: FAİK DURU

KALEME KÜSKÜN ÖDÜLÜ: BENSU GÜL

DERTLİ ŞAİR ÖDÜLÜ: EMEL

İRONİK YAZILAR ÖDÜLÜ: KAPTAN

İÇSELLİK ÖDÜLÜ: ETKA

YAZ ALLAH YAZ ÖDÜLÜ: KOCAREİS

OKU VE DERTLEN ÖDÜLÜ: ELMASİYE

SUSKUN YAZAR MANSİYON ÖDÜLÜ: ASTRA

Hafif tebessüm ettiren ödüllerimizi her yıl sürdürme gayesindeyiz.

Ödül alan yazarlarımız, yürekli yazışları ile zaten Manarga’nın gönül neferleridir. Ödülleri yüreklerine Manarga sevdalısı olarak zaten kazınmıştır.

Nice yayın hayatı dilekleri ile………………..

İster 1 milyar ol, sıfıra çarparsan sıfırlanırsın!

Kaptan — Wed, 19 Aug 2009 10:53:45 +0000

Son 6 yılda almış olduğum kararların hepsi yanlış çıktı. Hiçbiri de beni mutlu etmedi. En kötüsü de bu kararları hayatımı kurarken almış olmamdır. Tamam hayatta hata yapılır ama bu yıllarda yapılmaması gerekirdi, daha dikkatli olmam gerekirdi. Bir de o kararları alırken ne kadar inat ettim bilemezsiniz. Daha da kötüsü bu kararları özgür irademle aldım, kimse karışmadı, kimse zorlamadı, kimse müdahale etmedi, benim için doğru olanı yaptığıma inandım. Keşke müdahale etselerdi. En azından suçlayacak birilerini bulur vicdanımı biraz olsun rahatlatırdım. Tüm hataların sonuçlarını tek başına taşımak ve başkalarını da suçlayamamak ne kadar iç acıtır bilemezsiniz. Hayatımıza dair almış olduğumuz kararların doğru mu yanlış mı olduğunu niye 5-10 yıl sonra anlarız?Çok riskli bir iş…

Şimdi bana ne kadar zor gelse de tam tersi kararlar almak istiyorum, doğru değil yanlış olanı yapmak istiyorum. Doğrularım beni mutlu etmediğine göre belki en iyisi bu olsa gerek. Demek bu süreçte kendimi ne kadar az tanımış ne kadar çok hata yapmışım. İnsanın akıllı geçinirken kendisi için iyi olanı bilememesi ne kadar da ironik… Evet bu sefer yanlış olanı yapacam.

Bazen kendimi “şimdiki aklım o yaşlarda olacaktı” diyenlerin isteklerinin somutlaştığı biri olarak görüyorum. Demek ki her yaşta, daha büyükmüş gibi davranılmamalıymış.

Hayatıma yeni bir şeyler koyamamaktan olsa gerek hep eskileri sevdim. Batı klasikleri, klasik müzikler, ölmüş yazarlar, ölmüş şarkıcılar, ölmüş düşünceler, ölmüş liderler…. Belki de bir çeşit nekrofili

Memuriyetten hep nefret ettim. Ne zaman maaş alacağımı bilmek, ne zaman tatil yapacağımı bilmek, ne zaman emekliye ayrılacağımı bilmek, ne kadar iş yapıp ne kadar saat çalışacağımı bilmek başkalarını hayatın belirsizliklerinden kurtarıp güven verirken beni hep korkutmuştur. Sonunu bildiğim ama yürümek istemediğim bir yolda yürümek bana hiç güven vermedi. Sonuçta sıradan bir insanım, 60 yaşıma geldiğimde ben de çevremdeki insanların olduğu noktada olacağım. Pazartesi sendromu dedikleri bu galiba. Yeni bir gün olmasına rağmen başlarken sonu gelmiş bir gün, bir hafta, bir ay, bir yıl, bir ömür…

Gerçekten de ne kadar çok hata yapmışım; hayatı olduğundan büyük görmemeli, önüme sunduklarını almalı zorlamamalıydım. Kendim istediğim gibi olsam da başkaları istediğim gibi olamıyor.

19 yaşımda sorduğum soruların cevabını bulmak, üniversitedeyken istediğim cevapları duymak, şimdi ise soru sormak istemiyorum. Sıkıldım sorulardan…

Bir de “boşver kardeşim bunları” diyenler var. Onlar doğar, büyür, ürer ve ölürler…

Kime akıl danışsam herkes hayatın neresinden tuttuysa onu öğütlüyor. Zengin olan önemli olanın para olduğunu, fakir olan da önemli olanın para olduğunu, iyi bir evlilik yapan hayatta en önemli şeyin iyi bir eşin olduğunu söylüyor, dindar Allah’a kulluk etmemi, komünistler özgür ve eşit bir yaşamı, arkadaşından kazık yiyen önemli olanın dostluk olduğunu, milliyetçiler vatansevgisi olduğunu öğütlüyor. Yani kim ne yaşamışsa ya da hayat ona ne yaşatmışsa onu yaşamamı söylüyor…

Ben de bunu yaşıyorum işte! Önemli olanın ne olduğunu bilmeden sadece arıyorum. Büyük ihtimalle 65 yaşıma geldiğimde aradığımı da bulamayacağım. Geriye oyun hamuru gibi oynanmış bir hayat bırakarak “Hayat ne kadar aptalca” deyip gülümseyerek ölecem…

Bir gün gelecek öyle radikal bir karar alacam ki

Manarga gezgini

Kocareis — Tue, 11 Aug 2009 08:21:17 +0000

Nihayetinde bir haftalık izine düçar oldum da Manarga’da soluğu alayım dedim. Naçizane kan çekiyor illa gideceğim.

Bir haftanın nasıl geçtiğini anlamadan geri döndüm. Duygularımı doyurmak mümkün olmadı bu süre içerisinde. Bu gidişle olmayacak da sanırım.

Uzun uzadıya gözlem yaptım. Sadece seyrettim, dinledim, kokladım Manarga’yı. Doyasıya, duygularımı bastırmadan.

Çepeçevre sarmış dağları tepeleri seyrettim. Zıtlıklar dolu olsada. Bir tarafta alabildiğine ağaç yumağı varken bir tarafı tamamen çıplak. Ovasının ortasında öylece ihtişamıyla duruyorlardı. Hani elleriyel göğü avuçlayavereceklermiş gibi. Yamaçlarından aşağı ilmek ilmek işlenmiş buğday tarlaları. Sanki bir tablodaki resim gibi. Yada bir nakkaşın nakışı gibi.

Havası soludum derin derin……………………………

Bir elmanın kokusu, bir eriğin güneşe gelin yanının kırmızılığı, toprağa yaslanan domates, harmandan gelen saman kokuları, yol kenarından akan suyun sesi, burçakların meltem rüzgazlarıyla raks ederken aşka gelip ninniler söylemesi……….

Sabahın erken saatteki loşluğu ve dinginliği, akşamın huzur veren karanlığı, öğlen güneşin çılgın sıcaklığı…………………..

Manarga’da doyuma ulaşamadığım bir gizem ve güzelliğin içinde buldum kendimi. Orada yaşayanlara klasik gelen, ama benim için ilkler olan bir ziyaret daha yaşadım. Çok güzeldi.

Her gidişin bir dönüşü vardır. Manarga’ya dönüş vuslattır.